ווען עס קומט צו לעבן און טויט, איז מען שטענדיק געוואוינט זיי צוטיילן אין צוויי קעגנגעשטעלטע עקסטרעמען: דאָס לעבן איז דאָס פרישע און וואַרעמע מאָרגן ליכט, בליענדיקע בלומען אויף צווייגן, און די האָפענונג האלט שטארק אין די פאלעם; בשעת דער טויט איז די קעלט און שטיל נאַכט, פאַרדאַרט בלעטער פאַלן פון צווייגן, און אַ אַנאַוווידאַבאַל סוף מיר אַנטלויפן פון. דער אינסטינקטיוו מורא מאכט אונדז אָפט אַבסעסט מיט פאַרברייטערן די לענג פון לעבן, אָבער איגנאָרירן ויספאָרשן די טיפעניש פון לעבן, און מיר זענען שטענדיק נישט גרייט צו פּנים די פאַקט אַז טויט איז אַ ינדיספּענסאַבאַל טייל פון לעבן. זיי זענען קיינמאָל אפגעשיידט פיינט, אָבער קאַמפּאַניאַנז וואָס קאָויגזיסט און אָפענגען אויף יעדער אנדערע אין די ציקל פון נאַטור.
די טייערקייט פון לעבן ליגט נישט אין דער אייביקייט, נאָר אין איר ענדגילטיקקייט און ווייטאַלקייט.לעבן איז אַ איין-וועג רייזע. אנהייב פון געבורטס געשריי, רירירן מיר די ווארעמקייט און קאלטקייט פון דער וועלט מיט נייגעריגקייט און ענטוזיאזם, פילן די ווארעמקייט פון משפחה ליבשאפט, די אויפריכטיגקייט פון פריינדשאפט, און די שיינקייט פון ליבע, דערלעבן געלעכטער און טרערן, גליטשקייט און פראַסטראציעס, וואקסן אין יעדע איבערלעבונג, און זיך בארייכערן אין יעדן מערקונג. א ווילדע וויד וועט שטרעבן צו ברעכן דורך דעם באָדן, אַ קליין בלום וועט בליען העלדיש צו דער זון, און אַ פליענדיק פויגל וועט אָנהאַלטן אין פאַרשפּרייטן די פליגל און שוועבן. אַלע לעבנס אין דער וועלט פּרוּוון זייער בעסטער צו שייַנען זייער אייגענע ליכט אין אַ באַגרענעצטע צייט, וואָס איז דער אָריגינעלער באַדייט פון לעבן - נישט בלויז צו עקזיסטירן, נאָר צו וואקסן ווארעם, זיך אויפמערקזאם פילן און איבערלאזן אן אייגענעם אייגענעם צייכן. מיר דארפן זיך נישט באקעמפן מיט ווען דאס לעבן וועט זיך ענדיגן, נאר אפהיטן יעדן מאמענט פון דעם היינטיקן, ליב האבן ערנסט, לעבן ערנסט און אנפילן דאס באגרעניצטע לעבן מיט ווארעמקייט און ווערט.
דער טויט איז נישט שרעקלעך. עס איז נישט דער צעשטערונג פון לעבן, אָבער די ציקל און דעסטיניישאַן פון נאַטור.געבורט, יידזשינג, קרענק און טויט זענען די מערסט שיין געזעצן אין דער וועלט, קיין איינער קענען זיין אַ ויסנעם ראַגאַרדלאַס פון עשירות אָדער סטאַטוס. מיר שטענדיק טראַכטן אַז טויט איז אָנווער, צעטיילונג און דער סוף פון אַלץ, אָבער פֿון אן אנדער פּערספּעקטיוו, טויט איז נאָר די טראַנספאָרמאַציע פון לעבן פארמען: געפאלן בלעטער ווענדן אין פרילינג בלאָטע צו שפּייַזן נייַע ביימער, פליסנדיק וואַסער צונויפגיסן אין ריווערס און סיז צו צוריקקומען צו וואַסטנאַס, און פאַרפאַלן לעבן קיינמאָל פאַרשווינדן. די וואָס מיר האָבן ליב געהאַט, די וואַרעמקייט וואָס מיר האָבן איבערגעלאָזט, און די גוטהאַרציקייט וואָס מיר האָבן איבערגעגעבן וועלן שטענדיק בלייבן אויף דער וועלט, ווערן דער ליכט אין דער אָנדענק פון שפּעטערדיקע דורות, און זיך אינטעגרירן אין דעם מחזור פון דער נאַטור. דער טויט לערנט אונדז צו אָפיטן, מאכט אונדז פֿאַרשטיין די פראַגילאַטי און טייַערקייט פון לעבן, מאכט אונדז לאָזן אַבסעססיאָנס און דיספּיוץ, וויסן ווי צו אָנערקענען לעבן, מייַכל אנדערע און זיך ליב. עס איז נישט אַ טונקל סוף, אָבער אַ דערמאָנונג אַז מיר זאָל לעבן ווי מיר ווילן אין דער צייט וואָס מיר האָבן לעבן.
דער ציקל פון לעבן און טויט איז אַן אייביק געזעץ פון די אַלוועלט, און אויך די מילד אמת פון לעבן. מיר טאָן ניט דאַרפֿן צו מורא פֿאַר דעם קומען פון טויט, און ניט וויסט די צייט פון לעבן. דאָס לעבן גיט אונדז די רעכט צו פילן די וועלט, און דער טויט גיט אונדז די רויק צו פאַרענטפערן די פאַרגאַנגענהייט. זיי דערגאַנג יעדער אנדערע, מאכן יעדער לעבן מינינגפאַל און יעדער געזעגענונג באַטייַטיק. זאלן מיר אַלע באַהאַנדלען דאָס לעבן מיט יראת שמים, אַרומנעמען דאָס לעבן מיט התלהבות, און זיך פאַרענטפערן און ענדיקן מיט אַ רויק און פרידלעכער מיינונג, פֿאַרשטיין אַז מיר זאָלן לעבן בריליאַנט צו פולשטענדיק ווען לעבעדיק, און אָננעמען די אָרדענונג פון נאַטור פרידלעך ווען גייט פארביי, און לעבן די מערסט עכט און וואַרעם זיך אין דעם ציקל פון לעבן און טויט.
