מיר אָפט טראַכטן פון טויט ווי אַ זייַ געזונט, ווי פינצטערניש און אַ סוף, אָבער עס איז מער ווי אַ נסיעה אָן ייַלן, אַ לאַנג-אַווייטאַד מנוחה.
לעבן איז אַ לאַנג גיין. מי ר אנקומע ן װײנענדיק , װאקס ן אויפ ן שטרויכלענדיקע , טראג ן פרײ ד או ן מידקײט , זארג ן או ן חרטה , רײס ן דור ך דע ר װעלט . מיר ליבע, האַס, קלינג, און פאַרלירן; מיר עפֿענען אונדזער הערצער ווידער און ווידער, דעמאָלט פאַרמאַכן זיי דזשענטלי. און דער טויט איז פשוט דער מאמענט וואס מיר לייגן אראפ אלע אונזערע לאסטן -נישט מער קיין אנגסט, נישט מער אומרויגקייט, נישט מער נישט אויסגעפעלטע תאוות, נישט מער נישט אויסגערעדטע ווערטער.
עס איז נישט יקסטינגשאַן, אָבער אַ צוריקקער.
פּונקט ווי בלעטער פאַלן צו דער ערד, סטרימז פאַרבינדן די אָקעאַן, און וואלקנס ווערן אין מילד רעגן, אַלע זאכן האָבן זייער באַשערט וועג, און אַזוי מיר. יענע אַמאָל לעבעדיקע שמייכלען, די וואַרעמקייט וואָס קאָלירט יאָרן, די צערטלעכקייט אויסגעשניטן אין אונדזער הערצער, פאַרשווינדן ניט מיט אָפּפאָר. זיי עקסיסטירן בלויז אין אן אנדער פאָרעם: פאַרבאָרגן אין דעם ווינט, אין די לעוואָנע - ליכט, אין יעדער ווייך מאָמענט ווען מיר טראַכטן פון זיי.
דער טויט איז נישט דער פאַרקערט פון לעבן, אָבער אַ טייל פון אים. עס מאכט די צייַטווייַליק טייַער, לערנט אונדז צו אָפיטן דורך געזעגענונג, און דערמאנט אונדז צו ליבע טיף, אַרומנעמען גאָר, און לעבן ערנסט בשעת מיר קענען.
מיר דארפן נישט מורא האבן פארן אוועקגיין, ווייל דאס וואס איז באמת ענינים וועט קיינמאל נישט אוועקגענומען ווערן פון די צייט.
יענע וואס זענען ניטאָ קיינמאָל טאַקע אַוועק. ז ײ האב ן פונק ט דערגרײכ ט צו ם שטיל ן ברעג , װארטנדי ק אי ן דע ר טיפע ר צײט , אוי ף א שטיל ן צוזאמענקונפט . און מיר, מיט די ליכט וואָס זיי לינקס הינטער, פאָרזעצן צו גיין מילד אויף דער ערד, לעבעדיק געזונט די פיינאַסט ענטפער צו צעשיידונג.
לעבן און טויט זענען דער ריטם פון נאַטור, קומען און גיין זענען גורל. קיין רעש, קיין טרויער -נאָר צערטלעכקייט, צו היטן און צו בענטשן.
